Penumbra

W taki dopiero co sposób, bardzo zgrabnie i zwięźle twórcy wprowadzają nas w drugą odsłonę przygód Philipa, młodzieńca, który zapłacił za swą ciekawość i wpakował także w niezłe tarapaty. Jak że Penumbra: Czarna Plaga to bezpośrednia kontynuacja pierwszej części serii, Przebudzenia, daruję sobie większą liczbę szczegółów i nie będę zdradzał za dużo z fabuły, bowiem by dobrze wprowadzić gracza w historię, musiałbym napisać zdecydowanie za dużo. Lilianna nie da także ukryć, że to dopiero co rys fabularny stanowi jedną z najmocniejszych stron recenzowanego tytułu. Tak bardzo więc, zadowólcie także cytowanym powyżej fragmentem tekstu, który – wybaczcie, ale tak bardzo ogromnie przypadł mi wśród gustu – postanowiłem przedstawić Wam już na początku niniejszej recenzji. Spełniając niejako redaktorski obowiązek, wspomnę jednakże, iż głównym bohaterem rozrywki jest uniwersytecki wykładowca Philip. Mężczyzna, w dniu pogrzebu swej matki otrzymuje list od swego, zmarłego przed trzydziestu laty ojca i mimo dość wyraźnego polecenia zniszczenia starożytnej księgi, postanawia zgłębić tajemnice, badane niegdyś przez swego rodziciela.